Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΚΣ-ΕΑΑΚ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ

Ως ΜΑΡΚΣ-ΕΑΑΚ , σχήμα που παρεμβαίνει στις σχολές του ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ καταθέτουμε το παρόν κείμενο συμβολής για να περιγράψουμε την κατάσταση στα ΤΕΙ και τις αναγκαίες τακτικές που απορρέουν απ’αυτήν καθώς και να τοποθετηθούμε για τη συνολική στρατηγική του μορφώματος και να σκιαγραφήσουμε ένα σχεδιασμό που πρέπει να βάλουμε ως ΕΑΑΚ για το επόμενο διάστημα, ο οποίος θα μπορεί να υλοποιείται ενιαία, που θα βγαίνει μαχητικά ενάντια στη συνδυασμένη επίθεση του κεφαλαίου, που θα ανοίξει ένα γόνιμο και συντροφικό διάλογο πλατιά στο αμφιθέατρο.



Για την εκπαίδευση:



Η παιδεία ήταν, είναι και θα είναι ταξική και αστική σ’αυτό τον τρόπο παραγωγής. Ως τέτοια, στη σύγχρονη εποχή, σκοπό έχει την εκπαίδευση της αυριανής εργατικής βάρδιας. Αυτό περιλαμβάνει την υλικοτεχνική εκπαίδευση του φοιτητή αλλά και την πειθάρχηση ως μια αναπαράσταση και συμμόρφωση με τα πλαίσια του εργασιακού περιβάλλοντος. Επομένως, το πανεπιστήμιο πάντα ήταν επιχειρηματικό καθώς η λειτουργία του λογοδοτούσε πάντα στις ανάγκες τις αγοράς. Αυτό σημαίνει πως ο όρος επιχειρηματικοποίηση σήμερα σε καιρό βαθύτατης κρίσης αποκτά αποκρυσταλλωμένο περιεχόμενο με την έννοια της μετατροπής πτυχών του πανεπιστημίου σε πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο με αποτέλεσμα την ένταση των ήδη υπαρκτών ταξικών φραγμών. Ως εκ τούτου, κάθε συνολική διεκδίκηση έχει μεταβατικό χαρακτήρα καθώς η πλήρης και σταθερή υλοποίησή της είναι επιτεύξιμη μόνο με την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος γι’αυτό και αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της αντικαπιταλιστικής πάλης ως ενοποιητικό στοιχείο των προταγμάτων του μορφώματος.



Σ’αυτά τα πλαίσια, ο διαχωρισμός των πανεπιστημίων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ-ΙΕΚ-ΚΕΚ αποτελεί ένδειξη της προσπάθειας του κεφαλαίου να διαβαθμίσει τα μορφωτικά και επαγγελματικά δικαιώματα της σπουδάζουσας νεολαίας ακριβώς για να παράγει εργαζόμενους διαφορετικών ταχυτήτων αναλώσιμους και άμεσα εκμεταλλεύσιμους για τις ανάγκες του. Ο διαχωρισμός εδράζεται στο επίπεδο παραγωγικής βάσης και αντανακλάται στους πολιτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς που δημιουργούνται σε κάθε στάδιο αναδιάταξης του καπιταλισμού. Εν τέλει δημιουργούνται νέα κριτήρια ταξικού διαχωρισμού της νεολαίας για να μπορεί να κυριαρχεί η αντίληψη του ανταγωνισμού και της υποταγής όσο και της κοστολόγησης και ποσοτικοποίησης της παραγωγικής αξίας του φοιτητή.


Στην προσπάθεια νέας επιχειρηματικής λειτουργίας του πανεπιστημίου η επίθεση καταγράφεται στα ΤΕΙ μέσω:



1)της εντατικοποίησης των σπουδών (35ωρο όριο δήλωσης, αλυσίδες) 2)κομμένα αναλώσιμα που τα βάζουμε από τις τσέπες μας, ελλείψεις σε προσωπικό,
3)εργολαβίες σε σίτιση, κυλικεία ,καθαριότητα, άδεια κτήρια του ΤΕΙ που ξεπουλιούνται σε μεγαλοεταιρείες
4)πρακτική άσκηση χωρίς συλλογικές συμβάσεις και ασφάλιση, αποκομμένη από την εκπαιδευτική διαδικασία
5)αλλαγές στα προγράμματα σπουδών που ισούται με την ολοένα και μεγαλύτερη υποβάθμιση όσων διδασκόμαστε, τροχιά εξειδίκευσης και κατάρτισης που συχνά οδηγεί και στη συγχώνευση τμημάτων ως κατευθύνσεις-τομείς (όπως ένωση τουριστικών σπουδών με διοίκηση επιχείρησεων)

Στόχος μας όταν ανοίγουμε τις θέσεις μας ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου σε όλα αυτά τα μέτωπα πρέπει να είναι η ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση ως αντιπρόταση μαζί με την δημόσια δωρεάν εκπαίδευση ενάντια στο σχέδιο νέας επιχειρηματικοποίησης των πανεπιστημίων. Τα καθήκοντα μας είναι να διαμορφώσουμε σχέδιο δράσης που δεν θα μένει στα κινηματικά ραντεβού, αλλά θα ανοίγει τα μέτωπα με συγκεκριμένες ενέργειες και προτάσεις συνδεδεμένες με την ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων.



Για την μετωπική πολιτική:



Στη βάση των κύριων μετώπων που εστιάζει την επίθεσή της η εγχώρια αστική τάξη: α) την καταστολή των προσφύγων, β) τη διάλυση της δημόσιας ασφάλισης και όσον αφορά τις σχολές την περαιτέρω αποδοτικοποίηση της εκπαίδευσης, εν μέρει μέσω της ιδιωτικοποίησης πτυχών της, είναι αναγκαίο η ΕΑΑΚ να επεξεργαστεί τις αναγκαίες τακτικές για την πάλη ενάντια στα σχέδια ανάκαμψης του κεφαλαίου ξεκινώντας απο την παραδοχή πως η αντεπίθεσή μας για να είναι νικηφόρα θα πρέπει να στρέφεται κατά του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αυτές οι τακτικές λογοδοτούν: α) στην ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος με μαζικές συνελεύσεις, και άλλες διαδικασίες βάσης κόντρα στο γραφειοκρατισμό και σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, άρρηκτα συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα και β) στη συγκρότηση της ΕΑΑΚ ως αντικαπιταλιστικού πόλου ενάντια σε κάθε λογική διαχείρισης του συστήματος. Κομμάτι του συνολικού αυτού σχεδιασμού είναι και η επεξεργασία θέσεων για την μετωπική τακτική και τις πολιτικές και εκλογικές συνεργασίες. Λόγω αυτού χρειάζεται η σαφής διατύπωση του περιεχομένου του αντικαπιταλισμού.

Αντικαπιταλισμός δεν είναι η γενική και αφηρημένη εναντίωση στα μέτρα λιτότητας ή στις κυβερνητικές πολιτικές. Δεν είναι μια νεφελώδης “αγωνιστική” πολιτική απέναντι στο σύστημα, αλλά η ριζική και ολοκληρωτική ρήξη με την εξουσία του κεφαλαίου και η διατύπωση της χειραφετικής στρατηγικής με στόχο την εργατική εξουσία.

Η συγκρότηση της ΕΑΑΚ ως αντικαπιταλιστικού πόλου απαιτεί τη συσπείρωση της πρωτοπορίας των αγωνιστών/-ριων στις γραμμές της γύρω απο το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Ένας τέτοιος πόλος εξ'ορισμού δεν μπορεί στη στρατηγική του να περιλαμβάνει καμία εκδοχή αριστερού κυβερνητισμού είτε αυτού που στοχεύει σε μια κυβέρνηση που θα υλοποιεί πρόγραμμα ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης είτε αυτού που θεωρεί πως μια τέτοια κυβέρνηση θα δημιουργήσει χώρο και συνθήκες ανάπτυξης του κινήματος. Αντίθετα, η χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας και κάθε πολιτική που άμεσα ή έμμεσα αρνείται αυτή την παραδοχή είναι ρεφορμιστική, δηλαδή εκφράζει την “αριστερή” πτέρυγα της αστικής τάξης. Ως εκ τούτου η δυνητική συνεργασία με δυνάμεις όπως η ΑΡΕΝ πρέπει να εξετασθεί υπό αυτό το πρίσμα.



Μέχρι την αποχώρηση της απο το ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΡΕΝ ήταν η κυβερνητική νεολαία και υπεράσπιζε τις επιλογές της διαχείρισης του συστήματος με “αριστερό” πρόσημο. Η ρήξη της με το ΣΥΡΙΖΑ είναι ημιτελής καθώς μένει σε μια αποκήρυξη της ηγεσίας του ενώ δεν έχει διαμορφώσει γραμμή αποδέσμευσης απο τη στρατηγική του, στοιχείο που αντανακλάται και στην πολιτική ανομοιογένεια στο εσωτερικό της. Στο σήμερα, οι προβληματικές της εν μέρει αποτυπώνονται και στη συμμετοχή της στα οργανά συνδιοίκησης-συνδιαχείρισης, σώματα που δρουν με γνώμονα την αποδοτικότητα των σχολών προς όφελος του κεφαλαίου. Βλέπουμε λοιπόν, ότι η οποιαδήποτε συμφωνία σε μίνιμουμ ή μάξιμουμ πλαίσια δεν αναιρεί την πραγματικότητα των πρακτικών της ΑΡΕΝ στο κίνημα και την αποκλιμάκωση στην οποία αυτές έχουν συνεισφέρει, αλλά αναδεικνύει πόσο ψευδεπίγραφες είναι οι συνεργασίες σε επίπεδο διακήρυξης· αντιθέτως βρίσκονται μακριά απο την ουσία του αντικαπιταλισμού και τις ανάγκες του κινήματος καθώς δεν ξεκαθαρίζει τις στρατηγικές αντιθέσεις. Παράλληλα, η διαδικασία με την οποία κλήθηκαν τα σχήματα να συμπεράνουν αν υπάρχουν ή όχι οι όροι της συνεργασίας είναι προβληματική, καθώς χωρίς να εξετάζεται σε βάθος χρόνου η κινηματική σύμπλευση και ως απόρροια της η στρατηγική συμφωνία, υποδεικνύεται ως καθοριστική μεθοδολογία η στείρα πολιτική συζήτηση στα παρασκήνια της ταξικής πάλης. Χρέος μας όμως είναι να ωθήσουμε σε μαχητική κατεύθυνση, σχήματα και αγωνιστές/ριες που κινούνται σε τροχιά συνολικής ρήξης και όχι να αρκούμαστε σε λογικές άκριτης μαζικής ένταξης στην ΕΑΑΚ αλλά ούτε και σεχταριστικής αδιαφορίας.



Τα παραπάνω συνηγορούν πως η συνεργασία, πολιτική και εκλογική, με την ΑΡΕΝ στο υπάρχον πολιτικό πλαίσιο όπως το διαμορφώνει η κινηματική πρακτική δεν μπορεί να υποβοηθήσει ούτε την ανασύνταξη του κινήματος ούτε τη στρατηγική εμβάθυνση εντός της ΕΑΑΚ. Ταυτόχρονα όμως, υπάρχει η ανάγκη μέγιστης συσπείρωσης γύρω απο τον αντικαπιταλιστικό πόλο γι'αυτό και χρειάζονται κινηματικές πρωτοβουλίες απο την ΕΑΑΚ που θα ωθούν σε μαχητική κατεύθυνση τους συλλόγους και τα αγωνιστικά κομμάτια εντός τους πέρα απο κάθε εκδοχή ρεφορμισμού. Πρώτη προϋπόθεση για την επίτευξη αυτής της διαδικασίας είναι η απόκτηση ξεκάθαρης στρατηγικής εντός της ΕΑΑΚ. Η επιμονή μας στον αδιαπραγμάτευτο, αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα των σχημάτων έχει σημείο εκκίνησης την αναγκαιότητα της συνολικής σύγκρουσης με το κεφάλαιο στο σήμερα ως θεμελιώδες στοιχείο του κινήματος. Συμπερασματικά, απέναντι στον άκρατο φετιχισμό της μετωπολαγνείας προτάσσουμε τη γόνιμη, ενιαιομετωπική στάση με πλατιές πρωτοβουλίες και κοινή κινηματική δράση στη ζωντάνια της ταξικής πάλης όπου θα κριθεί η κάθε μορφή συμπόρευσης.



Για το προσφυγικό:



Σχετικά με το προσφυγικό/μεταναστευτικό, οι πόλεμοι στην Μ. Ανατολή καλά κρατούν, οι κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε. συνεχίζουν να εφαρμόζουν πολιτικές ενάντια στους πρόσφυγες, υπηρετώντας το κλίμα ξενοφοβίας και ρατσισμού, που καλλιεργεί η άρχουσα τάξη και οι φασίστες και η νέα συμφωνία Τουρκίας - Ε.Ε. επισφράγισε και οριστικοποίησε μια σειρά από αποφάσεις–καταδίκες για το μέλλον χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών.



Έτσι, έχουμε εικόνες όπως οι πρώτες επαναπροωθήσεις στην Τουρκία, με πρόσφυγες και μετανάστες να κρατούνται σε φυλακές και να αυτοκτονούν, με τα άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης, με την άγρια καταστολή απ την αστυνομία που οδήγησε ήδη σε μία δολοφονία στην Ειδομένη. Παράλληλα, στοχοποίηση αλληλέγγυων αγωνιστών, μαζί με την επανεμφάνιση της Χρυσής Αυγής και τις λεγόμενες "Επιτροπές Κατοίκων" κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την προσπάθεια αλλαγής της υπάρχουσας κατάστασης.



Βλέπουμε λοιπόν, ότι είναι χρέος της δικιάς μας αριστεράς να μετασχηματίσει το κίνημα φιλανθρωπίας που υπάρχει και να του δώσει ξεκάθαρα πολιτικά χαρακτηριστικά, για να σταματήσουν οι πόλεμοι και η φτώχεια που γεννά η καπιταλιστική κρίση, για να ανατραπούν οι αντιπροσφυγικές πολιτικές Ε.Ε, Ελλάδας και Τουρκίας, για ανοιχτά σύνορα για πρόσφυγες και μετανάστες, με αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και ίσα δικαιώματα. Γιατί για εμάς, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι ταξικά μας αδέλφια και είναι καλοδεχούμενοι. Έχουμε τα ίδια αιτήματα γι' αυτούς, όπως και για τους εγχώριους εργαζόμενους.